School of Engineering

Dunne polymeer films hebben tal van technologische toepassingen in verschillende industriële en biomedische sectoren die verband houden met de bescherming en de functionele coatings, non-fouling biosurfaces, biocompatibiliteit van medische implantaten, scheidingen, geavanceerde membranen, microfluidics, sensoren & apparaten, hechting, smering en wrijving wijziging.

in veel gevallen kunnen de films een complexe samenstelling hebben met verschillende typen polymeren met een complexe architectuur en andere componenten zoals nanodeeltjes. Polymeren in dunne films en nanocomposietstructuren kunnen ongebruikelijke fysische eigenschappen vertonen toe te schrijven aan de geometrische beperkingen die door de aanwezigheid van oppervlakten en interfaces worden opgelegd. Bovendien kunnen polymeren en nanodeeltjes zichzelf assembleren tot een verscheidenheid aan nanostructuren en nanopatronen op interfaces die alternatieve manieren van gemakkelijke en goedkope nanofabricatieroutes bieden die een groot potentieel hebben voor vele toepassingen variërend van micro/nano-elektronica tot biomedische implantaten. Hiervoor gebruiken we bottom-up zelfassemblage-en zelforganisatiemethodologieën uit vloeibare fasen om dunne en ultradunne films van polymeren en nanodeeltjes op oppervlakken te maken. Ze worden vervaardigd door eenvoudige methoden zoals dip-coating, spin-coating, gieten en druppelverdamping. We streven ernaar om een goedkope enabling technologie te ontwikkelen voor de gerichte en gecontroleerde fabricage van dunne-film gebaseerde nanostructuren en nanopatronen op oppervlakken.

bovendien is het voorspellen en bepalen van de eigenschappen van materialen/vloeistoffen op nanoschaal geen triviale taak en zijn onverwachte afwijkingen van bulkgedrag niet ongewoon. Ons experimentele werk toont de vorming van nanostructuren die het directe gevolg zijn van opsluiting en/of interfaciale interacties met het vaste substraat. Het algemene gedrag op oppervlakken is meestal anders dan wat verwacht wordt van bulkgedrag.De atomic force microscope (AFM) speelt een centrale rol in de studie van dergelijke systemen en wordt systematisch gebruikt om de morfologische, fysicochemische en chemomechanische eigenschappen van de nanostructuren en nanopatronen op micro/nanoschaal te onderzoeken. Andere technieken die worden gebruikt om de ultrathin films te karakteriseren zijn:: contacthoek analyse, scanning while light interferometry (SWLI), geavanceerde optische microscopie, elektronenmicroscopie, X-ray foto-Elektronica spectroscopie (XPS en ellipsometrie. De experimentele studies worden aangevuld met simulaties en theorie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.